Интервјуа и колумни

Страна 28 of 28 Previous  1 ... 15 ... 26, 27, 28

Go down

Интервјуа и колумни - Page 28 Empty Re: Интервјуа и колумни

Пишување by трендафил on Чет Јун 13, 2019 10:26 am

КОЛУМНА НА ЈАНЕВСКИ: Бугаринот Гоце и „Северната будала“ Делчев


И повторно читам и слушам расправа за тоа дали Гоце бил Бугарин или не. Шутраци. Ние Гоце го ставивме на маса со зелена чоја. Тргуваме со него. Од него направивме проститутка. И токму затоа Бугарите ќе го земат. Не затоа што бил Бугарин или Македонец. Не, туку затоа што вакви какви што сме, изгледа навистина немаме врска ни со него, ни со тие околу него. Кога од него ќе направите проститутка во излог, кога ќе му ги извадите оние неколку коски од саркофагот, зашто другите уште се таму некаде на брдото на кое стојат рушевините од Баница, и ќе ги ставите во пелена од контејнер поставен пред дом за стари луѓе, вие веќе сте се откажале од него

Дарко Јаневски

Ете така дојдовме до тоа дека и шуто и рогато, и ќораво и она што не е ќораво, деновиве се распишувало за Гоце Делчев. Те за едни тој не бил Бугарин, па за други бил зашто имало негово писмо до Никола Малешевски, за на крај да дојдеме и до такви за кои Гоце бил на сите. Нешто како маалска курва, па кој стигне, игра покер со неа. За танга гаќички!
Интересно е ова. Поприлично. Оти дојдове до стадиум во кој се докажуваме за човекот. Откако претходно цела сурија шарлатани, илјада пара опинци искинаа за да го стават Гоце на маса, бркајќи го Грујо за мерцедесот со нови гуми од 56 илјади евра и за петте милијарди, веројатно на Мијалков, во Дубаи. Од кои ние не видовме ниту цент, па сега ни велат дека малку биле пивнати кога го зборувале тоа. А можеби и не биле, ама си добиле дел од петката. Ама затоа, на морон-бизнисмени им праќаа емисари во Шутка за да им бараат да им префрлат процент од нивните фирми, па овие се жалат дека ги „отепале“ од рекет. Е, да, го бркаа Грујо и за Тамара на министерот Смрт кој сега е угледен екс функционер и пријател на „Животот“ и за Нешковски на оној што лежи во затвор и над чиј кревет има слика како се поздравува со Заев.
Но, ајде сето тоа… Ама, каква врска има Гоце со сите нив, појма немам. Ама демек тие биле умни, па ќе преговарале и за него. Тоа било европски и евроатлански. И ќе не одвело во Европа. Па заради тоа не воведоа во шарена хистерија во која и жртвите удбашки станаа ортаци со УДБА. Без срам, без перде, ниту на очите, ниту во главата, ниту во душата. Мери им го умот. Прашање е веројатно само на ден кога ќе почнат да ни велат дека сопрузите треба да преговараат за сопругите и обратно. И да постигнат компромис. Каков што бил предлогот заедно да го славиме Гоце на 7 октомври. Во тројка. Ние, Бугарите и самиот Гоце. Не знам само зошто во тоа не учествуваат и Грците. Па зар не е таму роден Гоце? А штом е таму роден, тој мора да е Грк. Или не е? Ах, да, бидејќи Грците признаваат Бугари, ама не и Македонци. Така што тој е роден во Грција, ама е Бугарин. За што веќе потпишавме со Хелените на Александар, нели? А Грците мора да знаат дали Гоце бил Бугарин или не, бидејќи не се прости како нас. Тие се Европјани од поодамна. Како и Бугарите од пред 10-тина години. А ние сме селанчиња кои мора да се европеизираат. За да не гледаат назад во историјата, во која гледаат и Грците и Бугарите и Германците и Французите. И за да ни биде полесно на душата кога одиме на Халкидики. Ако веќе сме го надминале стадиумот викан Платамона од времето на комунизмот. Ете, гледате колку сме напредни?
ГОЦЕ
Еден пријател од Институтот „Крсте Мисирков“ обично вели дека нашата грешка е што ние се обидуваме со денешни очи да гледаме на луѓето од пред сто години. И не можеме да ги сфатиме. Зашто нам денес во пределот меѓу двете уши најчесто ни одзвонува. Некој ќе не потчукне, а звукот оди од едната страна на черепот до другата, се враќа назад, па одново и одново и одново. И ни создава збрка. Поради која тешко сфаќаме.
Гоце е роден во град кому Солун му е под нос. Додека си се качил на коњот, дури и во тоа време, веќе си стигнал пред портите на „никогаш македонски, секогаш грчки“. Не многу висок, со неговите маркантни мустаќи, со појава која пленела, со ѕвезда која ги привлекувала луѓето, ги терала да го слушаат неговиот глас, да уживаат во неговото друштво и синџир „тешкото кафе“ што го пиеле заедно, тој можел да бегува и агува во животот. Трговија, алтани и грошеви на кило, кафиња, мезе, по некоја мастика или узо заради болките во желудникот, ручеци по хотели, меани и анови, девојка во секој град и село… (штета што бил роден во време кога не можел да ги проба и плажите на Халкидики), всушност Гоце можел да биде човек кому денешниве македонски олигарси со по неколку партиски дреса, би можеле да му завидуваат мрсулавејќи му се под прозор, зашто покрај парите кои можел да ги има, тој имал и чест и достоинство и углед кои овие денешниве ги немаат.
Но, тој одбрал нешто друго. Со што, мерејќи според сегашниве владеачки мерила во „Северна Македонија“, го заслужува епитетот „будала“. Наместо да се „шитне“ во некоја амбасада во Стамбол или конзулат во Солун или Монастир (не рускиот конзулат, се разбира, таму местото веќе го фатил Мисирков, па е само прашање на време кога поради тоа ќе се откажеме и од него), или наместо да му се полигави на султанот, еве не мора нему, можел тоа да го стори и во дворот на принцот Фердинанд или на кралот на Грција, Џорџ, и да си истетовира на челото дека тој, како Европјанин, тоа го прави за да ја европеизира Турција, кутриот одбрал нешто друго. Да биде „будала“.
А, по ѓаволите, не морал ни тоа да го прави. Можел да си ја гледа работата, да си плаќа рекет, и од столицата во некоја кукушка, софиска и солунска кафеана, додека музиката му свири на увце, танчерката му игра со градите пред очи, а жена му дома му ги чува децата, пере, пегла, готви… зашто тој е маж, нели, така му личи, да се смее на другите будали што се акаат по планините бркајќи се со турските потери. Бидејќи, нели, „голема работа“ дали неговиот Кукуш бил во Турција, Бугарија, Грција, Македонија…, „голема работа“ како му се викала земјата, „голема работа“ дали бил Турчин, Грк, Бугарин или Македонец, уште повеќе што ова последново, ете по сто и кусур години дознавме, било еквивалент на Грк. Важно дека така Гоце ќе бил Европјанин, а не некој немиен националист. Наместо тоа, Гоце одбрал нешто друго. Реков будала или не?
ЌОСЕТО
Гоце умрел млад. Негова десна рака бил Ќосето. Кој доживеал преку 90 години. Не многу умен, но доволно итар, доволно „џамбаз“ за да може да истера, ако сакал, убав живот, и за да не мора седум-осум децении по неговата смрт, шарлатани и пијандури да „мократ“ врз неговото име. Наместо тоа, тој имал цел, имал впишана вредност што сакал да ја достигне – неговата Македонија. И покрај се, ете живеел доволно долго за да може, таму некаде 45-тата да му пише на Колишевски и да му ја честита слободна Македонија. Како Македонец. И тоа од неговиот стан во Бугарија.
Па, така, иако и на Ќосето можете да му извадите некој дел од спомените каде пишува до некој свој Никола Малешевски за „ние Бугарите“, го имате и неговото писмо до Лазо. А на Ќосето барем не можете да му префрлите дека е вештачка творба и дека од Бугарин бил насила претворен во Македонец. Зашто кај него, камата и пиштолот не биле за играчка. Еден потег и толку – добивате билет за средба со свети Петар. Кој исто така не трпел лаги. Прашајте ги оние сопружници кои се обиделе да сокријат половина од парите кои ги ветиле за црката. Не оваа црква на нашите дебели стомаци на кои Фондот им плаќа апчиња за полесно да им се варат тоните јагнешко и за полесно да минуваат виното и вискито низ нивните крвни садови. Не, не таа црква, туку онаа на Петар.
А не знам зошто некој мисли дека Ќосето, ако сакал, не можел да се „шитне“. И потоа да се седи во истите меани со Гоце каде музиката ти свири на увце, а танчерката ти игра пред носот. Можел, ама не се шитнал. Веројатно затоа и толку го мразат. А не затоа што убивал.
ПЕЈО
До Ќосето и Гоце, би седел Пејо Јаворов. Ерменец, во исто време Бугарин. Десетина години по смртта на Гоце, ослепен, се самоубива по кој знае кој неуспешен обид, откако не можел веќе да живее без неговата Лора Каравелова. Убавица, чиј лик ви ги отворал очите, ви го сушел грлото и ви го облевал со топлина телото. Се убил зашто болката по неа му ја јадела душата, му го гризела срцето, му ги зграпчувала градите и му го превртувала желудникот, така како што тој ја виткал и ја гужвал хартијата кога во 1904-та ја пишувал првата биографија на Гоце. И пред да се самоубие, онака ослепен, успеал да напише проштално писмо:
„Кога ќе дојде среќниот ден да отидам кај неа, ден што јас го чекам со нетрпение, ги молам пријателите да наредат да бидам погребан до Лора. Над мене да се засади една дафина, а над неа еден јавор… Еден бршлен да ги сврзува двете дрвја и да биде посаден и розов храст. И поставете еден скромен камен или крст – и напишете ги нашите имиња…“.
Сте прочитале нешто потрогателно? Среќен му е денот кога ќе умре? Проклетство, каков е тој живот, каква е таа судбина? Но, сепак, каква врска има ова со Македонија и Гоце, со преговорите на двете наши комисии со тие на Грција и Бугарија? Не би имало, ако истиот тој Пејо, малку пред тоа не му пишал и на Тодор Александров:
„Драги Тодоре,
Прости ми, нека ми простат и сите други, што ја изневерувам Македонија. Јас умирам тука. Ќе легнам крај мојата мила Лора. Те прегрнувам, длабоко трогнат од грижите што ги покажа за мене во време на деновите на големите искушенија…
Кажи и на Македонија, кога ќе отидеш таму, дека нејзиниот син (јас се сметам за нејзин), ќе умре во слободна Бугарија, обременет со една тешка клевета. И кога Македонија ќе биде слободна, нека еден другар дојде на гробот и нека каже: „Поздрав од нашата мајка маченица – таа веќе е среќна!“
Молам? „Прости што ја изневерувам Македонија“? „Прости што ќе легнам крај Лора“, таа иста Лора поради која умира, а не во прегратките на македонската земја?
Хм, и овој човек бил будала, нели Северна? А бил прекрасен поет. Неговата сопруга, пак, ќерка на друг бугарски прекрасен поет. Двајцата имале или можеле да имаат пари, го имале Париз, убав стан, скапа облека, ресторани, балови, приеми… Ха, ништо од тоа. А барем и тој и Лора да имале некаква врска со Македонија. Немале! Никаква, ама баш никаква. Најмалку со Македонија на Прада, на Бетка, на Муртино, на Сидро, Македонија на Мериот, на Крсто вратарот, на бизниси, на швалерки, на снимки, на Катица, на Кацарска…, уште помалку со Македонија на влечугите од последнве 29 години за кои пишував по победата на Вардар.
Тука некаде е и Васил Чакаларов. Костурчанец, нека ми биде простено што не сум доволно Европјанин, па во овој момент не ми текнува грчкото име на Костур. Се борел, ги минал и Илинденско и Каравангелис, се смирил со себе, заминал во Софија, се оженил со Олга, ја добил Екатерина, изградил куќа, сакал да почне со градежен бизнис. Столчето во меаната до Гоце и Ќосето го чекало. „Ориент експрес“ во секое време ќе го однел до Париз кај Пејо и Лора. Екатерина таму би завршила факултет, кој знае, можеби школарината би ја платила грчката или бугарската влада. Зашто и тој е татичко, можел да се шитне во полза на Грците или Бугарите, а на ќерката на татичко не и личи да си плаќа од свој џеб и да седи во истите клупи со децата на небањатите.
Ама ете, дошле Балканските војни и Васил решил да замине. Не во Париз, туку во Македонија. Со пушка. За што? За сто години подоцна некои „бањати“ да му го плукаат споменикот во Скопје зашто бил Бугарин, за потоа одеднаш да замолкнат кога шефот на „татичко“ потпиша договор со кој навистина се согласивме дека тој е Бугарин. Будала Васил, нели? Ех, чудесна земја Северна!
ЈАНЕ
Ете го и Јане Сандански. Човекот кому своевремено македонската УДБА долги години му праќаше наводни поклоници на неговиот гроб, а бугарската ним им праќаше полиција. Демек да ги тепа. По што двете УДБИ седнуваа да се почестат со прасечко за добро завршената работа, а обичните Бугари и Македонци седнуваа да се почестат со омраза.
Јане, оној фантастичен човек кој тивко пеел и го заспивал бебето на Цилка низ пиринските беспаќа додека се криеле со мис Стон, човек за чиј татко лично Гоце пратил неколку гроша зашто Јане не сакал да земе ниту еден од тие добиени за откуп (вределе најмалку два милиони денешни долари), но и човекот кој по само шест години од таа неверојатна епизода на чесност и доблест, разочаран од смртта на Гоце, од пропаста на идејата за слободна Македонија, скаран со половина ВМРО, нарачател на убиството на Сарафов и Гарванов, прогонет и од Бугарите и од султанот, застанал рамо до рамо со Младотурците, чиј ресенски предводник, Нијази бег, ја почнал револуцијата само и само за да ја спречи автономијата на Македонија договорена од британскиот крал Едвард и рускиот цар Николај. Јане, човек кој денес би бил одличен министер, зашто според проценката на Бранислав Нушиќ во 1908 во еден солунски хотел, бил помалку интелигентен од неговиот телохранител (добро, во Тетово, па дури и во Скопје, денес лесно би добил факултетска диплома, а потоа и докторат), и човек кој кога умрел оставил завидно богатство зад себе. Веројатно вклучувајќи ги тука и парите од бањите во Банско кои онака, од око, на користење му ги дале Младотурците.
Но, чекајте, истиот тој Јане, дури и овој од втората негова фаза по 1908 година, не седел мирен. Не купил куќа во Софија, стан во Солун, не закупил апартман на Халкидики, за со Тодор Паница и сопругата која никогаш не ја имал, да уживаат. Продолжил да се бори. За својата идеја. Која и за него, таков каков што бил, не се состоела во тоа само да јаде, да пие и да лумпува. Будала Јане, нели Северна? Зашто и тогаш веројатно можело да се купи нешто на грамови и да се биде мирен. Така?
БОРИС, ЈАНКОВ, ДАМЕ, КАРЕВ, ПИТУ…
Тука се и Леонид Јанков од Манџуково, со двете деца и убавицата од целиот тој крај за сопруга, кому му се повраќало кога по Илинден 1903-та, во Софија видел како „видни дејци на Организацијата“ со народни пари седат по софиските меани со курви на колената. И кој наместо да се скраси, продолжил да се бори до Ѓавато во 1905-та. Борис Сарафов, кому и денес во архивите на ВМРО му стои дека и должи пари на Организацијата, потрошени за скапи костуми и лумпувања по париските и виенските елитни ресторани. Знаел човекот што е живот, ама знаел и што уште друго му ја влече душата.
Даме Груев, кој зад себе не оставил ни писмо до девојка, не пак некаква љубов или афера со пари, Никола Карев кому „ѓаволот“ не му давал мира за да остане во Софија и да го наплати претседателствувањето со Републиката, Питу Гули, кој пролетта 1903 година се вратил од Софија во Крушево за да се бори, тука се и…
Всушност, вака можам да редам до утре. Десетици и стотици имиња на луѓе, Македонци и Бугари кои, како што велеше мојот погоре споменат пријател, ние не можеме да ги сфатиме. Чудно, пред многу години истото ми го кажа и Румен Леонидов, внукот на Јанков. Зашто во празнината меѓу двете уши, како што реков, кога некој ќе не потчукне, почнува да ни одзвонува од бранот на звукот кој се удира од едниот до другиот ѕид, па повторно. Затоа не можеме да сфатиме дека за некои луѓе, во животот имало поголема вредност од тоа да јадат, да пијат и да „легнат“ нешто. Како што тоа го правеле оние кои Јанков ги видел во Софија. Патем, денеска на тие „софиските борци“ никој не се сеќава. А мртви се и тие, мртов е и Јанков. Чиј внук се гордее со него. Чиј внук е среќен што е негов потомок.
Е, сите тие луѓе, ние ги ставивме на маса. Ние преговараме за нив. Ние се ценкаме со нивните души, со нивната љубов, со нивните животи. Тие за нас станаа обична „спонзоруша“ за која се пазариме колку ќе не чини или колку ќе ни донесе. Зашто така ќе сме биле Европјани. Бањати. Инаку ќе сме биле „радикални националисти“. Бог да чува и да брани.
И што е најсмешно, знаете што е наградата за тоа? Потсмев, понижување, зашто и газдата кој плаќа да му завршите работа, не ги сака предавниците. Напротив. Ги презира.
Патем, токму таму некаде пред стотина години, Грците му ги однеле на школување во Атина двете деца на еден македонски предавник. Кому Гоце на два пати му ја простувал смртната казна, иако пиштолот на Ќосето веќе бил наполнет. Никој денес, сто години потоа не знае каде завршиле тие деца, откако татко им бил обесен од Турците на кои им го предале токму тие кои го платиле и му ги испратиле децата во Атина. Никој не знае ни за нивните потомци, ако воопшто ги имаат.
И повторно читам и слушам расправа за тоа дали Гоце бил Бугарин или не. Шутраци. Ние Гоце го ставивме на маса со зелена чоја. Ние преговараме за него. Ние од старт половина од Гоце изгубивме, наместо како порано, кога ние го имавме за себе и кога Бугарите го имаа за себе. Сега, од него направивме проститутка. И токму затоа Бугарите ќе го земат. Не затоа што бил Бугарин или Македонец. Не, туку затоа што вакви какви што сме, изгледа навистина немаме врска ни со него, ни со тие околу него. Кога од него ќе направите проститутка во излог, кога ќе му ги извадите оние неколку коски од саркофагот, зашто другите уште се таму некаде на брдото на кое стојат рушевините од Баница, и ќе ги ставите во употребена пелена најдена во контејнер, вие веќе сте се откажале од него.
И, тоа можеби не е ни чудно, ни трагично. Комично е. Откажувањето од тоа во што до вчера сте се колнеле е наш национален спорт кој подобро го играме дури и од ракометот. Ама комедијата станува грандиозна ако не сте свесни дека со тоа сте се откажале и од себе. Зашто Гоце живеел и умрел во своето време. Ама создал вредности. Не за Бугарите. Вредности без кои не сме луѓе, туку мивки. Европски, ама мивки. Па сега, кој е будала во таа приказна, оној великан од Кукуш и Баница или онаа мизерија која се откажала од сонот за да седи во меана со Јане, Васил… и сите други, навистина не знам.
Всушност, јас знам, ама ајде, останете ми со здравје, одам на по некое узо. Со еден Грк од Килкис кој за мене е од Кукуш. Зашто и тој секако знае кој е будала во приказната. Грк е, и човекот си се цени себе. А со тоа, ги цени и другите како него.
ИСУС
Но, ете, нека биде така. нека биде „Живот“. Европски. А не, Гоце па Гоце, мака ми е веќе од него. Ама се нешто си мислам, ете пак глупав гледам во историјата, ама многу поназад од 1903-та, што му требала онаа работа со крстот на Исус? Оти Гоце е наш, всушност не е наш, туку е на Бугарите, а заедно со нас историските Бугари, сегашни Северни, не не има повеќе од осум милиони, ама христијани има две милијарди. Што значи, работата со Исус е посериозна отколку со Гоце.
А тој пак, си ја имал Марија Магдалена, можел да ја има било која друга, впрочем тоа време и не е така чедно, башка можел од вода самиот да си направи вино, од еден леб – десетина, од риба – да наполни кошница. Печени? Е тоа не знам, да не претерувам. Ама, седнуваш во кафеана, нарачуваш вода, вадиш од торбата малку леб и остаток од риба – и ете ти. Имаш полна трпеза. Згора на тоа, тука му бил и Павле, па ако сакал да оди на плажа на Халкидики, ќе го однел во Филипи кај Кавала. Сега, тоа е некако на крајот од Халкидики, не ќе можел после да се фали на кој „крак“ бил, ама плажите и морето не се лоши и таму. Напротив.
И наместо тоа, наместо да се испазари со Пилат, па да стане Римјанин, односно Европјанин, од плажите на Кавала да замине и во Рим, центарот на тогашниот свет, тогашниот Брисел, Вашингтон, Париз, Москва, Лондон и Пекинг на едно место, заедно со својата моќ да прави чуда, да лечи, што му гарантирало долго, долго уживање во животот, тој го одбрал крстот. Е ај сега, по нашки, односно за Северна и тој е небањат будала, нели? Ама добро, гледате како „Животот“ е од полза не само за нас, туку и за целиот свет, расчистувајќи им ги дилемите на милијарди луѓе?


https://denesen.mk/kolumna-na-janevski-bugarinot-goce-i-severnata-budala-delchev/

_________________
Негација на негативното
Ослободувањето на Македонија може да биде дело само на Македонците. Кој мисли да ја ослободува Македонија инаку се лаже и себе и другите. (Гоце Делчев)
Слобода или смрт

трендафил

Број на мислења : 5041
Join date : 2015-04-23
Местолокација : Скопје

Преглед на профилот на членот

Вратете се на почетокот Go down

Интервјуа и колумни - Page 28 Empty Re: Интервјуа и колумни

Пишување by трендафил on Саб Јун 15, 2019 7:19 pm

Бугарите напаѓаат – ние молчиме


Од Панде Колемишевски

Настани, симболи, алузии

Како што се покачува температурата на воздухот, како што почнуваат да запечуваaт сончевите зраци, како што се зголемува утравиолетовото зрачење, така се вжештува атмосферата околу македонското прашање во бугарските високи политички кругови. Во ист интервал, во еден глас и безмалку со ист заканувачки тон се огласија двајца потпретседатели на Владата на Бугарија, истовремено и водечки министри во неа. Со изјави се појавија министерката за надворешни работи Екатерина Захариева и министерот за одбрана Красимир Каракачанов. Може да се верува дека нивните изјави не се поврзани со променливите атмосферски и климатски промени и, сигурно, не се резултат на метереопатското влијание врз функционирањето на мисловните процеси на наведените министри.

И двајцата јасно и гласно ги истакнаа црвените линии до каде може да оди поддршката што ѝ ја дава Бугарија на Македонија за идно членство во Европската Унија. Сега повлечени испрекинато, со можност на крајот да се спојат во една, која во даден историски момент ќе значи – не постојат Македонци, односно Македонците се Бугари. Така пишувало во нивните историски книги, тоа го кажувале старите документи зачувани во нивните архиви до 1944 година кога, според нив, Македонците се измислени од Коминтерната и од Тито. Ако новоименуваните северномакедонци (по грчки налог) не се согласат со наведениот факт, односно дека се Бугари, нема ништо од европска Северна Македонија.
Неоспорно е дека од денот кога почна да се развива македонската национална мисла за Македонците како посебен национален идентитет, во втората половина на 19 век, историјата и судбината на македонскиот народ се поврзува (била блиска, сродна, но никогаш истоветна) со трите клучни соседи: со Бугарија, Србија и со Грција. Фер е да се каже дека предничела Бугарија, каде што се образовале и творечки, растеле и созревале редица македонски политички и културни дејци, видни револуционери, дека таму било најсилно изразено револуционерното движење за ослободување на Македонија од Турците, движење што се простирало на целата територија на тогашна географска Македонија. Како што, од друга страна, е неоспорно дека истиот тој народ бил под нивна окупација, или поблаго речено под нивно владеење, ако зборот окупација е пресилен, а и не е во политичка европска мода. Не само меѓу Македонците, туку и меѓу самите постари Бугари постои емотивна поделеност околу минатото на Македонија. Едни ја сметаат за најтрагичниот дел од нивната историја, други за најромантичниот, но сите како жал за испуштената шанса за создавање голема Бугарија.
И двајцата министри, најверојатно незадоволни од работата на своите членови во заедничката комисија за корекција и приближување на учебниците по историја, јасно предупредуваат дека нема да прават компромиси што би биле во заедничка или македонска корист. Ниту за настани, ниту за личности, ниту со Гоце Делчев, ниту со Илинденското востание, ниту со кој било деец од тоа време, кој географски бил Македонец, а по националност се изјаснувал како Бугарин. Зафаќајќи го и делото на светите браќа Кирил и Методиј и на светите Климент и Наум се шири полето за антимакедонско дејствување и на планот на црквата, на сегашната Македонска православна црква. Познат е обидот за зближување меѓу двете цркви, но уште попознато е дека, по нечија сѐ уште непозната наредба, тоа најавено зближување преку формата мајка – ќерка беше експресно прекинато.
За волја на вистината, и Захариева и Каракачанов имаат еден куп аргументи со кои може да ја докажуваат бугарската вистина. За нивна волја и за волја на Бугарите воопшто не е спорно дека на цела територија на географска Македонија (и во турско и во српско) кај голем дел од населението било силно развиено бугарското национално чувство, како што во помал обем било развиено македонското, како посебно. Нема да сме искрени ако не кажеме дека во некои домови во денешна Република Северна Македонија сѐ уште се чуваат слики од свечените пречеци на бугарските војски во неколку наврати, искрено дочекувани со леб и сол, со цвеќе, со солзи радосници, нешто слично како што Бугарите ги пречекувале руските војници во нивните градови. Како што сѐ уште се чуваат скриени портрети на цар Борис, Сталин и на Тито.
Сегашниот офанзивен настап на толку високо ниво најверојатно не е случајно, како што не е случаен бизарниот повод за корекција и усогласување на учебниците од ниско експертско да се издигне на супер екстра политичко ниво. Целта, најверојатно, не е само да се искритикуваат нивните преговарачи, туку да се упати порака до македонските власти да внимаваат што прават и до каде може да одат со македонските барања. Таа задача, поткрепена со соодветна огнена артилерија, им е дадена на Екатерина Захариева и на Красимир Каракачанов, кои сега се поставуваат на првата борбена линија, за да се зачува премиерот Бојко Борисов, кој, според познатата политичка практика, ќе го има последниот збор, кој сигурно не може да биде различен од зборовите на неговите двајца хиерархиски најважни министри. Зад Захариева, правничка и поранешна адвокатка, не се влечат опашки за бугарски национализам, што не може да се рече за Каракачанов. Овој соработник на поранешната комунистичка бугарска служба за државна безбедност, сега претседател на бугарското ВМРО и министер за одбрана, го носи знамето на бугарскиот национализам, најизразен во тврдењето дека никогаш немало, ниту во иднина може да постојат некоиси Македонци како посебен народ.
Ако е дискутабилна историјата, не е дискутабилна сегашноста: и денес во Македонија има граѓани со бугарско национално чувство, има барања да бидат внесени во Уставот, да формираат здруженија, дури и партија и слично. Како што е факт, крајно неповолен за опстанокот на македонската нација, што близу сто илјади, претежно млади луѓе, денес се бугарски државјани, имаат бугарски пасоши со кои најдоа работа и се иселија во западните развиени земји. Тоа се факти врз кој може да се гради идното пријателство, а не тврдата теза дека Македонците се Бугари и дека сѐ во македонската историја е бугарско дело.
Не може да се одбегне впечатокот дека провокациите што ги прават деновиве се смислен обид да се сврти ситуацијата во нивна апсолутна корист, да се бара од Македонија речиси невозможното. Искрено речено, од тој аспект, во секој поглед Бугарија е во предност пред Македонија, благодарение, пред сѐ, на променетите геополитички состојби на Балканот. Додека во поранешна Југославија Македонија ја имаше силата, а Бугарија го имаше стравот, сега е обратно. Кај Бугарија е силата, а кај Македонија владее стравот. Но кога владата на Зоран Заев покажа силна волја за градење нови мостови на пријателство, кога врват две години од потпишување на Договорот за пријателство и соработка, каде што генерално се утврдени принципите на таа соработка, сегашните бугарски нервозни реакции не само што се претерани, туку може да се подведат под поимот непријателски и да се означат како обиди за дезавуирање, дури и уривање на постигнатиот договор. Тие не се во духот на договорот во која јасно пишува дека треба од двете страни да се одбегнуваат јаките зборови и црните пропаганди.
Ако при постигнувањето на договорот главната максима водилка и главниот принцип беа содржани во реченицата: „Не гледајте во минатото, гледајте во иднината“, прашање е зошто сега од бугарска страна зовриваат националистичките страсти. Дополнително е прашањето кому му треба отворената закана дека ако Македонија не прифати сѐ што бараат Бугарите за историјата ќе нема поддршка за влез во ЕУ. Изјавите на министрите навестуваат дека бугарската влада не само што ќе ја условува, туку безобѕирно ќе ја уценува Северна Македонија до последниот ден, до последната капка крв, фигуративно речено. Тие изјавуваат дека нема да прават компромис со вистината, заборавајќи дека секоја вистина има две страни, две лица, дека еден настан, една приказна има и десетина верзии.
Што прават македонската влада, нашите задолжени министри, панданите на Захариева и на Каракачанов, што прават нашите „видни“ интелектуалци, аналитичари и политичари? Не прават ништо, зашто нивните погледи се вперени во иднината, колку и да е далечна и нејасна самата таа. Како реагираат партиите? Никако! Заинтересирани само за власт, се има чувство како да им е забрането, како да се плашат да ги бранат македонските интереси, се чуваат да не навредат некој странски или домашен фактор, некој наметлив амбасадор. Што прават македонските медиуми, како реагираат на ваквите реакции? Премолчуваат, прескокнуваат, ублажуваат, далеку се македонските национални интереси од нивните лукративни интереси.

https://www.novamakedonija.com.mk/mislenja/kolumni/бугарите-напаѓаат-ние-молчиме/

_________________
Негација на негативното
Ослободувањето на Македонија може да биде дело само на Македонците. Кој мисли да ја ослободува Македонија инаку се лаже и себе и другите. (Гоце Делчев)
Слобода или смрт

трендафил

Број на мислења : 5041
Join date : 2015-04-23
Местолокација : Скопје

Преглед на профилот на членот

Вратете се на почетокот Go down

Интервјуа и колумни - Page 28 Empty Re: Интервјуа и колумни

Пишување by трендафил on Саб Јун 22, 2019 3:49 pm

КОЛУМНА НА ЈАНЕВСКИ: За Стево Сидро-Македонецот, Гоце Делчев-Бугаринот и Исус Христос од палатата на Водно!


Таман помислив дека вчера-завчера сме го достигнале дното со Никола Димитров, кога ете го Стево Сидро во својство на президент (така е по бугарски, нели?) да ме демантира. Не можело подолу? Можело, можело. И да ни плесне в лице дека Гоце бил Бугарин. Што според него било „неспорна историска вистина“. И згора на тоа, согласно неговата позната селска ароганција, Стево Сидро да ни каже и дека таа „неспорна историска вистина“ била позната „за сите што имаат малку познавање од тој историски период“. Демек, ако мислите дека Гоце не е Бугарин, туку Македонец, тогаш немате ни малку познавања од тој историски период. Ве дисквалификува во старт. И тоа, ни помалку, ни повеќе, туку типот кој во дуелите со Силјановска паѓаше на стручност уште во 30-тата секунда. И тоа во неговата област. Во која е професор (што само по себе ве тера да викнете „зини земјо, голтни ме“, но…)! Замислете тогаш какви му се познавањата во оваа област која не му е специјалност, а во која веднаш ве дисквалификува. Ама ајде…! Но, ако му кажете, тогаш следи тоа што бедните пропагандисти го научиле да каже: „Ама ти си против ЕУ!“ Навистина?
И, ете, така, дојдовме до тоа дека за оние што немаат ни малку познавање од тој историски период, тука е Стево да ги просветли. Што му доаѓа нешто како Стево Исус. И сега, одново мора да се објаснуваме. Овој пат за Гоце и за неспорните историски вистини. Од што, рака на срце, човек овие денови нема време кога ни правосмукалка да вклучи. Не пак прозори со весници да избрише, оти тие за друго и не служат.
Но, за неспорната историска вистина, една и единствена, беше муабетот. И за Стево Исус кој „имал интензивна комуникација со луѓе кои се разбирале во таа работа“, па така утврдил дека Гоце бил Бугарин. Ама се борел за Македонија. Браво Стево!
Што само по себе е интересно. Арно ама, тие што се разбирале во таа работа (а тука сега спаѓаат и нашиот просветлувач и неговиот шеф од Муртино, познат нашироко по интелигенцијата, кој ни порача дека требало заедно да зрееме со Бугарите, наместо сами како што побара Бојко), можеби така просветлени не чуле и дека во „неспорните историски вистини“ секогаш може да има и нешто „спорно“. Што ги прави посебно интересни, бидејќи ем се неспорни, ем се спорни, ама Цуцуловски тоа веројатно подобро би го објаснил од мене. Јас ќе се задржам на следното:
Така, на пример, неспорна историска вистина е дека според Евангелието по Матеј, кој не е Матеј бидејќи никој не знае кој е, татко на таткото на Исус, Јосиф, е Јаков. Значи, Јаков е татко на Јосиф, а Јосиф е татко на Исус.
Но, според Лука, кој пак, можеби е Лука, а можеби и не е, бидејќи никој не знае кој е, Јосиф е син Илиев. Односно Илија е татко на Јосиф, а Јосиф е татко на Исус. Тоа отприлика значи дека, според логиката на Сидро, неспорна историска вистина е дека Јосиф имал двајца татковци – Јаков и Илија. Така пишува. Како и за Гоце дека е Бугарин. Како е можно тоа? Не знам, ете Стево Сидро и неговите гавази со кои имал интезивна комуникација, можеби ќе ни кажат нешто и за оваа „неспорна историска вистина“. Која е двојна. И, за која, да нема забуни, постојат пишани документи. Црно, на бело. Додуше тие се од вториот, а не од првиот век, но евангелијата ги има барем во 5000 копирани примероци. Рачно пишувани. Но, останува – еден човек, две вистини. Како и за Гоце. Ама Стево не стигнал до таму. Тој е уште кај првата. Како и викаше оној бугарски војник од еден наш стар филм на жената која се породуваше?: „Раждај жено, раждај!“. Ние би рекле: Зреј, Стево, зреј!“ Земи ги со тебе на зреење и Заев, Прада, оние осумте предавници, Љупчо… Ух ух, долг би бил списокот.
Или, неспорна историска вистина е дека по раѓањето на бебето, Јосиф со Марија и Исус избегал во Египет. Така вели Матеј, кој не е Матеј. Неспорна историска вистина пак, според Лука, кој можеби е Лука, а можеби и не е, е дека Јосиф со Марија и Исус не избегале од Ирод во Египет, туку од Витлеем дошле во Ерусалим и потоа се населиле во Назарет. Како е можно тоа? Ем во Египет, ем во Ерусалим. Мислам, Исус правел чуда, ама тогаш бил уште бебе. И пак, како е можно тоа? Не знам! Можеби знаат Стево просветлувачот и неговите „интензивни комуникатори“.
Неспорна историска вистина е дека според Марко, Исус молчи додека оди кон Голгота, а според Лука им вели на жените кои плачат крај патот, да не плачат за него, туку за своите ќерки. Па сега, зборувал Исус на патот кон распнувањето или не? А, Стево, што вели Вашата президентска светлост? Две вистини. Зборувал со двајцата разбојниците распнати на крст лево и десно од него или не? Рекол „Татко прости им, не знаат што прават“, или не? Тоа во три евангелија го нема. Ама има дузина научници кои тврдат дека и во она едно во кое тие зборови на Исус ги има, се дополнително вметанти, бидејќи во најстарите копии на тоа евангелија (по Лука кој…) ги нема. А, нема белким сега еден президент да ја побива Библијата со неколку „неспорни историски вистини“, иако се сомневам дека разбира нешто од неа за да може такво нешто да си дозволи.
Но, може да ја оставиме антиката настрана, зашто таа кај нас е забранета. Не би сакал поради навраќањето кон нејзе, шарените куртони пак да офарбаат нешто (не знам како на Грујо не му текна во рамки на Скопје 2014 со пари на оној што сега како попче си платил рекет, да постави статуа на Исус, на пример, на врвот на Триумфалната капија). Можеме веднаш да скокнеме многу векови подоцна. Па да видиме дека неспорна вистина е дека Јане се борел за Македонија, но и дека оној момент, кога се здружил со Младотурците, всушност се борел против Македонија. Како е можно тоа? Две неспорни вистини? Можно е!
Неспорна вистина е дека Крсте Мисирков е Македонец („За македонцките работи“) и тоа не во географска, туку во национална смисла, но неспорна вистина е и дека истиот тој Мисирков во 1914 година бара од рускиот министер враќање на Санстефанска Бугарија. Не знам дали се сеќавате каква хистерија, беснило, лудило, шизофренија ги фати оние од таборот на Велија, и не само нив, кога своевремено Зоран Тодоровски го промовираше „Дневникот“ на Мисирков во кој, тој се потпишувал како македонски Бугарин. А денес кога Стево Сидро го прогласува Гоце за Бугарин, молчат како… ај не е битно што. Но, за двете вистини за Мисирков зборував.
Неспорна историска вистина е и дека Лазо Колишевски и Киро Глигоров биле Срби, па Бугари, ама имаат документ и дека се Македонци. Коа е можно тоа? Три документи, три неспорни историски вистини. Можно е да има и четврта, ако не кај Лазо, тогаш веројатно кај Киро, од која произлегува дека тој се попишал и како Југословен. Во времето кога му ги вртеше страниците на Тито. Четири вистини? Еден човек? А, Сидро? Просветли не, заедно со твоите гавази, те молам, наспроти твојата една единствена „неспорна историска вистина“ за Гоце.
И не се само Киро и Лазо. Има еден господин од гевгелиско, обичен граѓанин на оваа држава, починат некаде пред 19 години, кого по 6 април 1941 година го регрутирала војската на кралска Југославија. Го пратиле, како Србин, на тромеѓето меѓу Југославија, Бугарија и Грција, да ја брани државата со четата со која командувал. Многу години подоцна раскажуваше:
„Одеднаш видовме како од полето доле се крева прашина. И слушнавме звук што татни. Потоа ги здогледавме германските тенкови. И војската. Кога видовме каква сила ни се приближува, едноставно ги фрливме пушките и се разбегавме.“
Сепак, подоцна бил уапсен и испратен во логор во Бугарија. Таму, нашиов Србин бргу би запишан како Бугарин во логорската книга и, се разбира, по тој основ ослободен. Истиот тој господин за себе велеше дека е Македонец. Така и ги воспитуваше децата. За разлика од оние што се чувствуваа како Бугари и кои своите деца ги воспитуваа како Бугари. Но, сакал тој господин или не, за него како и за илјадници други Македонци, како и за Киро и Лазо, има најмалку три историски вистини. Или, се сеќавате на оној страдалник, Петко Лисковски, чија служба во турска, бугарска и српска војска ја откри Жанета Здравковска. Ене ви го гробот во Битола, со надгробната плоча. Одете прашајте го човекот за вашата една и единствена „неспорна историска вистина“.
Ха, да не ја заборавам ниту „Ветераните на Илинден“ од Кочо Топузовски со близу 400-тини страници од кои преку 70 страници се документи и фотографии за илинденците кои барале пензија од федерална Македонија. Сите тие имаат документ дека биле Бугари и сите тие имаат „неспорна историска вистина“ над која самите, без принуда, се потпишале, дека се етнички Македонци. Во меѓувреме, многу од нив имаат и српска вистина. Лазар Светиев од Битола, Мара Ристоска од с. Глобочица, Ристе Петроски од Крушево, Петра Парески од Крушево, Петре Николоски од Журче, Демир Хисар, Ѓорги Николоски од Крушево, Наум Нешковски од Крушево, Васил Мицески од село Св. Тодоре, битолско, Стефана Крстески од Прибилци, Демир Хисар, Ваца Ајтова од Радовиш…. и вака можам до утре да го цитирам Топузовски, за стотици и стотици илинденци со по две-три-четири историски вистини. Ама, пак да повторам, Стево стигнал само до една.
А, всушност, проблемот е многу едноставен. Ниту еден историски факт не постои сам за себе. Тој има корелација со другите факти, со тие од истото време, со тие пред него и со тие после него, патем и со околностите во кои настанал и поради кои е таков. Тоа што Кутузов ја предал Москва на Наполеон, што е факт, не значи истовремено и дека е кукавица и предавник. Тоа што Тито го урнал мостот на Неретва, па потоа изградил нов, според една вистина која ја учевме беше генијалец, а според вистината на сведокот Коча Поповиќ, генерал и учесник во тие настани, само очајник кој прво презел еден потег (го урнал мостот), а кога видел дека згрешил, презел друг потег (изградил понтонски мост). И на крај, имал среќа, од сето тоа да испадне некаков трик со кој ги спасил ранетите.
Така е и со „неспорните историски вистини“ за Крсте Мисирков од 1914 година кој сметал дека дури и Санстефанска Бугарија е подобра опција за Македонија од нејзиното распарчување, така е и со неспорните историски вистини за Даме Груев (неговото писмо од есента 1903 година до бугарската Влада во кое бара интервенција во Македонија за да не се сотре „бугарскиот корен“), итн. Се има свој контекст, Стево Сидро, а така е и со твојата неспорна историска вистина за Гоце. И ако таа вистина можеш да ја ставиш во вистинскиот контекст, во ред (патем Бугарите нека ја ставаат во свој, кому му е гајле за тоа), а ако не си способен за тоа, тогаш, прости, ама ај шетај малку и не се мешај во работи за кои немаш врска. Зашто знаеш што би рекол Гоце денес за тебе и таквите како тебе? Всушност, подобро и да не знаеш… А и петок е. Човек може да си најде и попаметни работи од тоа да ти објаснува нешто што и онака за тебе е необјасниво.
А, патем, додека се занимаваме со ова, во мир, без никаква врева минува работата на Комисијата со Грција и бришењето на улогата на Грција во Балканските војни и во Граѓанската војна. Фино! Што мислите, зошто Бугарите имаат потреба така нападно да даваат изјави изминатиов период?

https://denesen.mk/kolumna-na-janevski-za-stevo-sidro-makedonecot-goce-delchev-bugarinot-i-isus-hristos-od-palatata-na-vodno/

_________________
Негација на негативното
Ослободувањето на Македонија може да биде дело само на Македонците. Кој мисли да ја ослободува Македонија инаку се лаже и себе и другите. (Гоце Делчев)
Слобода или смрт

трендафил

Број на мислења : 5041
Join date : 2015-04-23
Местолокација : Скопје

Преглед на профилот на членот

Вратете се на почетокот Go down

Интервјуа и колумни - Page 28 Empty Re: Интервјуа и колумни

Пишување by Sponsored content


Sponsored content


Вратете се на почетокот Go down

Страна 28 of 28 Previous  1 ... 15 ... 26, 27, 28

Вратете се на почетокот


 
Permissions in this forum:
Не можете да одговарате на темите во форумот